ডিজিটেল ডেস্ক: অসমৰ জাতীয় উৎসৱসমূহৰ ভিতৰত মাঘ বিহু বা ভোগালী বিহু অন্যতম। পুহ আৰু মাঘ মাহৰ সংক্ৰান্তিৰ দিনা এই উৎসৱ পালন কৰা হয়। খেতি চপোৱাৰ পিছত উদযাপন কৰা হয় বাবে এই বিহুক ভোগৰ উৎসৱ বুলি কোৱা হয়।
মাঘ বিহুৰ মূল আকৰ্ষণ হ’ল উৰুকা। উৰুকাৰ নিশা গাঁৱৰ মানুহে পথাৰত খেৰ আৰু বাঁহেৰে ভেলাঘৰ আৰু মেজি সাজে। সেই নিশা সকলোৱে একেলগে ভেলাঘৰত ভোজ-ভাত খায় আৰু আনন্দ-উলাহ কৰে। পৰম্পৰাগতভাৱে পুৱাই গা-পা ধুই ধৰ্মীয় বিশ্বাস অনুসৰি মেজিত জুই জ্বলাই অগ্নি দেৱতাক সেৱা কৰা হয়। মেজিৰ জুইত, তামোল-পান, তিল, পিঠা আদি অৰ্পণ কৰি আগন্তুক বছৰটোৰ শুভকামনা কৰা হয়।
ভোগালী বিহুৰ আন এক বৈশিষ্ট্য হ’ল বিভিন্ন ধৰণৰ সুস্বাদু খাদ্য। প্ৰতিঘৰ অসমীয়াৰ পঁজাত এই সময়ত জলপান, চিৰা, দৈ, সান্দহ আৰু বিবিধ পিঠা-পনাৰ (তিল পিঠা, ঘিলা পিঠা, সুতুলি পিঠা আদি) আয়োজন কৰা হয়। লগতে ম’হ যুঁজ, কুকুৰা যুঁজ আৰু বুলবুলি চৰাইৰ যুঁজ আদি পৰম্পৰাগত খেল-ধেমালিয়ে উৎসৱৰ পৰিৱেশটো অধিক জীপাল কৰি তোলে।
মাঘ বিহুৱে সমাজত ঐক্য, সম্প্ৰীতি আৰু ভাতৃত্ববোধৰ বাৰ্তা কঢ়িয়াই আনে। এই বিহু কেৱল এটা উৎসৱেই নহয়, ই অসমীয়া সমাজ জীৱনৰ চহকী সংস্কৃতিৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ।
এইদৰে মাঘ বিহুৱে অসমীয়া সমাজৰ কৃষিভিত্তিক সংস্কৃতি, সাহস আৰু ভাতৃত্ববোধক প্ৰতিফলিত কৰে। মেজিৰ জুইৰ উমাল পৰিৱেশে মানুহৰ মনৰ মাজৰ পৰা হিংসা-দ্বেষ আঁতৰাই মিলনৰ সেতু গঢ়ি তোলে।